Informasjon

Dameforeningen

Jeg og min familie var i kirken deres når vi var på besøk i Stockholm 4. desember 2010 på Luciafesten deres. Fantastisk opplevelse: den sitter som et godt minne i hjertene våre.

En flott og fin opplevelse i en stresset hverdag

Alle möter holdes i

Kronprinsesse Märthas Kirke,

Stigbergsgatan 24

kl 18.00

Dameforeningen i den norske menigheten i Stockholm er en forening i Den Norske Kirke i Stockholm.

Vi har program med mange forskjellige typer med kulturelt innehold.

 

Foreningen har sine møter første tirsdag i månedene

januar, februar, mars og april; september, oktober og november.

I midten av mai besøker vi ofte et sted av historisk interesse, og i mai måned arrangeres en dagsreise.

I desember måned arrangeres Luciafest.

 

For den som ønsker å være medlem er medlemsavgiften 30:- kr pr år,

men det er ikke et krav for å få komme til møtene,

og de er åpne for både kvinner og menn.

 

På hvert møte er det fri entré, servering og utloddning.

Prolog skrevet og lest av Margit Fonnes

til Dameforeningens 30-års jubileum 1984.

Også lest ved 40-års jubileet 1994.

Nå komplettert for å passe ved årets 50-års jubileum.

 

 

Ett jubileum er ikkje nåko smått.

Det får oss å tenkje attende på åra som har gått.

Visst hender det ting, kan låta som eit eventyr i blandt,

men dette er et eventyr som verkeleg er sant.

Vårt første jubileum då heile ti år var gått,

det feira vi i ett av Sveriges vakraste slott.

Ikkje alle som er her har vår livshistorie fått.

Vi kom ikkje til Sverige og treftes her igår,

nei vi har halde saman i heile 60 år.

 

Vi var ein liten norsk forsamling, utan både eigen kyrkje og prest –

begge deler fekk me låna, so det problemet var kje verst.

Det var kassaskrinet vårt, som var rikeleg stort,

men nåko skrammel i det skrinet, hadde ingen av oss hørt.

 

”Eit stød bakom ryggen har alltid vore bra,

ei Dameforening må kvar forsamling ha” -

det sa sjømannspresten vår, han Roald då frå Göteborg han kom,

han hade nok fått veta att kassen vår var tom.

Då råkast fire damer, dei planera snart, og handla like fort.

Vi ser resultatet av det desse fire børja med, og kva som seinare vart gjort.

 

Det var i 1954 vi børja med Dameforeningen her,

der samlast vi hjå privat familie, og dei kom frå både fjern og nær.

Det var ein Babylons-forvirring av dialekter,

frå Hammerfest i nord, til Lindesnes i sør.

Dei fleste hadde aldri sett kvarandre før,

så vi fekk i oppdrag og presentere oss sjølv.

Nåkon hadde store barn, og andre hadde små,

og dei var så lukkeleg gifte, at det var ikkje måte på.

Alle hadde det så strålande fint i dette land,

medan andre aldrig hadde tid og få tak i nåkon mann.

Der drakk vi kaffi, prata og sång,

ofte tala vi om, då vi råkast første gång.

 

Så børja vår forening, vi sprang frå dør til dør,

vi måtte ha lokale, det hadde ingen tenkt på før.

Det var høsten same år – 1954, då hende store ting,

i Storkyrkans församlingshus, vart vi sleppte inn.

Der prata vi basar, sydde og strikka, og fekk veldig mykje gjordt,

det var berre eit problem, at bordet var mykje for kort.

Nåkon ville byta det bort, andre sa nei, det var ikkje vårt.

 

 

 

Til Sveavägen flytta vi, Brödraförsamlingen sitt hus,

det låg liksom betre til, var i fine strøket, og hadde meir moderne stil.

Det snakkast enn idag, om tida på Sveavägen, tenk så bra det var.

 

Da første basaren vi hadde gjekk av stabeln. Folk strøymde til –

månge fleire kom enn me kunde rekna med. So hverken kaffi eller bollar rekkte til.

Vi hadde skrive til Norge i velvalgte ord, og undra kor det stod til med ”gåvmildheita” no.

Då fekk vi gjeitost, gammalost og flatbrød, kong Haakons sjokolade og mykje anna,

alt i stor-format. Ei reise for to personar, yver Norges fjell og dal,

bu på fint hotel, sova under “ejderdun I måneskinsal”,

og vakna på morgonen av lerkesong og norske hanegal.

Slike fine vinstar har vi lodda ut.

Visst skramla det bra i kassen vår, då basaren var slutt.

 

Så flytta vi igjen, med alt vårt pikk og pakk.

Til Maria førsamlingshus, men då vart det snakk.

Då vart vegane før långe, St. Paulsgatan før mørk og svart,

så vanskeleg å finna, du måtte skaffa kart.

Strøket var farligt der, nåkon sa det.

Men tenk så festlig vi hadde i lokalene der.

 

I 1961 då flytta vi på nytt,

til Katarinavägen 19, det Svenske Sjömansinstitutt.

Der vart månge ekstra ærend ut i kjøkkenet då,

og årsaka til det, skal de få høyra no. Der var så mange stilige sjømenn å sjå.

Dei balanserte så vakkert på sjo – menn sin vis,

med bakkane fulle av erter og ris.

Husmor vår beste tolk, då sjømenna fråga kva vi var før folk.

Undra på det, vi for og rende der i vegen, sjøfolket ville vel eta i fred.

 

Visst hette det ”vandrande skomakar” i blandt.

Ingen betre enn oss, kan liknas med han.

Vi flytta til Ersta kyrkja, mange fråga kvifor vi gjorde det?

Kanskje var det fordi, det låg høgare der.

Norrmenn er født atmed høgfjellets topp,

dei har det i blodet, må høgare opp.

Det var nok sant, det svenskarna sa,

då vi fekk den fine kyrkjetomten her ein da´.

”Stigbergets topp er for normennen bra.

Der kan dei klatra i trapper å kleiv,

ingen plats i Stockholm passar betre for dei”.

 

Utflykter har vi også hatt,

Til Danmark og Finnland i øst, og Norge i vest.

Og så til Roslagen i fjor – den siste hugsa ein best.

Ein festleg bussresa i strålande ver, mykje fekk me se,

så visst kan dei ångra, dei som ikkje vart med.

 

 

 

No har vi eigen kyrkja, og er veldig glade for det.

Mange undra gjerne hva vi i Dameforeningen gjer.

den første tirsdagen kvar måned, samlast vi her.

Først leser vi en andakt, fortsetter med sång.

Opplesning, foredrag, og film någon gång.

Salg av lodd, og ”kaffi med dopp”.

Handarbeide får dei som har ”lyst og ork”.

det er hjelp til kyrkjan, som vi arbeider for her,

alle som har lyst, er velkommen med.

 

Vi vil også minnast alle dei som før har vore med oss,

men som nu har gått bort.

Med stor takksamheit komma ihåg,

kva alle desse våre venner har gjort.

 

Dette er ein liten del, av det som i 50 år, i vår forsamling har hent.

For oss som er med i arbeidet her, er det ikkje frammande,

men for mange andre, mindre kjent.

Vi skal fortsette vårt arbeid, be om Guds velsignelse til,

då er ingen ting forgjeves, og ingen ting forspilt.

Vi har jubileumsfest no, eit jubileum riktig stort.

Ha det festlig med kvarandre, jaga alle sorger bort.

Det pratas ofte om kor fort tida går,

då kanskje vi kan sjå fram, mot neste jubileum, om 10 eller 20 år.

Copyright @ All Rights Reserved